Limonyalikondil

Chanel no.5 - Orient Express

2009-05-05T13:32:00.005+02:00

Dergide bugun yayinlanacagini okudugumdan beri, bekliyordum merakla.

Begeni sirama gore: ISTANBUL - Jean Pierre Jeunet - Chanel no.5 - Audrey Tautou

Computerji* I'm back!

2009-02-15T22:37:00.002+01:00

Tek isteklerimden biri bu filmin Oscar'i kazanmasi. Lutfen!!!

* Mr.Computer

Made in Sweden

2008-10-06T21:06:00.004+02:00

Pazarlama dehasi mi demeli bu anlamsiz yuzuklere? Tanismamiz uzaktan, supermarketin kasa kuyrugunun bir hayli uzun olmasindan kaynaklandi. Yoksa anahtarliklar, araba kokulari, ciklet ve bilumum "temptation" urun arasindan dikkatimi cekmeyecekti kendisi. Pazar gunleri acik mahallenin tek supermarketi olmasindan oturu, herkes hucum etmis, kuyruk uzayip gitmis. Sikintidan saga sola bakinirken,ihtiyacim olmayan voodoo bozmasi cep telefonu susune takilip kalmak uzereyken, yanda tum hasmetiyle duruyor singelring.

" There are engagement rings and wedding rings, but there was no such thing as a ring for single men and women. Why not? If anyone needs to signal one’s civil status, it’s a Single. "

sloganiyla pazarlanmaya calisilinan bu iskandinav urununu ister yuzuk, isterseniz kolye seklinde kullanabiliyorsunuz. Yuzugun icerisinde yer alan seri numarasi sayesinde 20nin uzerinde ulkede uyesi olan bu komunitede kendinize yer edinebilirsiniz, elmanin bir diger yarisini bu yuzuk yardimiyla (!!) bulabilirsiniz.

Hatta isin suyunu cikarma amacli, minik puppynizin tasmasini da ayni siteden tedarik etmeniz mumkun. Saf olmayin, minicik kopeciginizin soyu/sopuna katki degil amac, daha ziyade insanoglunun kendi cikarlari on planda su durumda. Cok insan gordum uzun sure single kaldiktan sonra hayvan sevgisi edinen. Bu yuzuk belki de onlarin hayatini kolaylastirir, her aksam rahat koltuklarindan kalkip mahallede iki tur atma derdinden kurtarir. Simdi bakiyorum da cok mu acimasizim?

My fair lady...

2008-06-18T16:26:00.008+02:00

Yihuuuuu!!! Sonunda FanFanLaTulipe palet ayaklarini Londra topraklarina degdirebildi. English breakfast’i sevemedi, cunku fasulyeler/cokca et onun sabah agiz tadi degildi. Ama cayi pek begendi. Cunku buralarda satilan multinasyonel liptondan umdugunu bulamayinca gittigi Barcelona Teashop bile ona aradigi lezzeti sunamamisti. Cay donemi onun icin kapanmisti artik, cunku umitsizdi.

Birinci tekil sahsa donmek gerekirse, Londra’ya giderken kafamda kurdugum gorulecekler/yapilacaklar listesinin 2 numarali maddesi cay almakti. Marks and Spencer’a girdigimde, kasiyersiz kasalari kesfedince, hele bir de alnimin akiyla caylari barkodlari okuyan aletten gecirip bir de torbalara yerlestirince, sonra denemeler yapip aleti kurcalamaya baslayinca , odemeyi yapip elimde torba cikarken -0- seklindeki agzimi kapatmayi unutunca, bambaska bir boyutta oldugumu anladim.

Birinci maddede su unlu kirmizi cift katlilara binmekti. Routemaster olarak geciyor adi. Bizim bindigimiz ne yazik ki orjinali degildi, her tarafi kameralarla kapli yalanciktan olaniydi. Yine de iki katli ve kirmiziydi, bu maddenin yanina bir cek isareti koyabilirim.

Turistik kliseler yerine getirildi: Big Ben, London Eye, Portobello, Oxford Street, kapandigi icin icine giremeden de olsa Tate, Brick Lane Market, uzaktan Buckingham Palace, parklar bahceler…

Iki gune ne kadar cok sey sigdirmisim, neleri sevmisim: Insanlarinin rahatligini, renk renk olmalarini, esprileri bitmeyen tukenmeyen garsonlarini, tam benlik havasini, karmasasini, nefis cukulatalarini (lokumlu olanlarini gordum, fikir olarak ne kadar guzel, turkish delight, milliyetci damarim tuttu, aldim denedim ve gordum ki tat tam bir felaket!), minicab diye adlandirilan mikrofonlu&kamerali taksilerini, aksanlarini, canayakin ac sincaplarini...

Voili voilou bavulumdan cikardiklarim:

Today it's raining...

2008-04-11T18:56:00.001+02:00

Kendi ic savasimi yasiyorum... Dur desem yer mi?

2008-03-11T21:47:00.005+01:00

"Yapmak zorunda olduğumuz halde bir türlü yapamadığımız kolay işler" Gonca'nin mim sorusuna benim verecegim cevap listesi cok uzun aslinda. BCN'da 6 ay gecti ve ancak gecen ay bir banka hesabim/cep telefonum/sosyal guvencem oldu.Gunumuzde ancak bunlarla varligimizi surdururken, ben cok memnumdum hicbirine sahip olmamaktan. Bir yerde, sosyal baski yasadim, salak yerine konuldum, oysa ki ben mutluydum.

Bunlar aslinda zor isler kapsamina girmiyor, gayet kolaylar aslinda. Banka icin sadece 45 dk, sigorta icin 3 saat (Turkiye'yi aratmadi, bir binadan digerine hoplaya hoplaya gittim, geldim, bir daha gittim),telefon icinse sadece 15 dk. Kontorlu bir telefon aldim, iki haftadir kontorum bitik. Bankomatlardan dolduruluyormus, denedim basarili olamadim. Benim numarami begenmedi dedim, bir daha da denemedim. Sonuc ne? Iki haftadir kimseyi arayamiyorum, varsa yoksa maille haberlesiyorum. Bir hafif hissediyorum kendimi.

Ev islerine girmiyorum bile. Hepsi yapamadiklarim bolumunde. Onun disinda mailler mektuplar yazmali, paketler yollamaliyim. Simdi bahar da geldi buralara, kanim daha da yavas akiyor. Profesyonelligimi konusturmali, listeler ile kendimi sinirlamaliyim, meliyim, maliyim...

Ella que pasa

2008-02-14T00:40:00.017+01:00

Bir yas kadar daha buyumusumdur belki de su gunlerde.

Uzaklardaki hayatimda, "o" gun ise gittigimde sabah belki de turuncu bir balon bulmusumdur masamda, yaninda cukulatalar ve zarf icinde piyango bileti. Tabiki bir sey cikmamistir ama dusunulmek hosuma gitmistir. Dagittigim mozaik pastanin yemyesil tabagi hala daha cekmecemde eve goturulmeyi beklemektedir(belki pazartesi?). Diger taraftaki uzaklardan sevdigim biri gelmistir, o da beni simartmak istemistir. Cok yemis cok icmisizdir, beraber oksurmus, beraber balli sekerlerimizi emmisizdir.

Ilk anti-kirisiklik kremimi almisimdir o gunlerde, citirliktan ciktigimin farkina aynada kremi surerken varmisimdir mutlaka.

Simartilmak yetmemis, bir de kendim kendimi simartmak istemistir, canim armut kokmak istemistir.

Uzunca bir sure yazamamisimdir, hastaymisimdir bir aya yakin bir suredir (cok aksirmis cok tiksirmisimdir - buralarin havasi narin bunyeme iyi gelmemistir), isler yogunmus ama mutluymusumdur.

Mario Benedetti'nin bu siirini kendi sesinden dinlemek cok hosuma gitmistir, bana dokunma kendimi kaybedebilirim yasak ask siiri. Evet, cok hosuma gitmistir.

Paso que pasa
rostro que pasabas
qué más quieres
te miro
después
me olvidaré
después y sólo
solo y después
seguro que me olvido.

Paso que pasa
rostro que pasabas
qué más quieres
te quiero
te quiero sólo dos o tres minutos
para quererte más
no tengo tiempo.

Paso que pasa
rostro que pasabas
que más quieres
ay no
ay no me tientes
que si nos tentamos
no nos podremos olvidar
adiós.

Belki de bu gunler boyle gecmistir.

Bir Istanbul hatirasi

2008-01-13T20:03:00.000+01:00

Zaman su gibi akip gecti, bir seneden sonra bir 10 gun yetmedi. Bunu seyrediyorum, nesemi yerine getiriyorum:

yeni bir bakis acisi

2007-12-12T00:52:00.000+01:00

Aklim karistiginda, kafami kaldirip burda ariyorum artik cevabi...

2007-12-07T13:46:00.000+01:00

Cok sey degisti, cok yasanildi bu aralar... Bu aksam road trip tadinda Madrid'e gidiyoruz. Butun detaylar haftaya :)

Love-love-me

2007-10-19T20:21:00.000+02:00

Ucak muhasebesi

2007-09-06T23:10:00.001+02:00

Ryanair'den fiyatlar ne kadar cazip olursa olsun uzak durmak lazim. Sehrin merkezinden uzak kucuk bir havaalanina indiginden +otobus masrafi / eger gecenin bir yarisinda otobusten indiginizde metro/otobusun coktaan calismadigini farkedip kendinizi bombos sokaklarda incintopoynarken bulmak istemiyorsaniz +taksi masrafi. Bunlarin hepsini zaten hesaba katiyorsunuz o ucuz mu ucuz bilet icin ekrana tikladiginizda.

Kendi hikayeme gelince: Donuyorum artik Paris'e, yerlesmisiz, acmisim Glamour'un ispanyol versiyonunu, yorgunum zaten, kasamam anlamak icin. Allahtan takip halindeyim herseyi, Amy Winehouse'un dibi boylamasi, Cruz kardeslerin Mango macerasi ve daha niceleri... Ucak kalkmak bilmiyor, bir de o kadar kotu bir yer secmisim ki, lank diye coreklendigim yer gurultulu ciftci grubunun tam kendilerine merkez edindigi yer. Yanimda bunlarin "Bay Huzursuzu", masaldaki bezelye tanesi ustunde uyuyan prensesi. Surekli kipirdanma halinde, iletisim kurma cabalari, ama yok cicim sosyopatim bugun, hic halim yok, dokunmayin bana. Arkada iki genc muzmin bekar (avustralyali backpacker ve italyan/fransiz kirmasi miss) isi pisirmeye basladilar bile. Ucagin bir saattir kalkmamasi ne guzel de bir ortam yaratti onlar icin. Bu ne bicim rezalet! den Paris'de nerde oturuyorsun, gece yasami, gerisini duyamadim, kulaklarimi tikadim. Sinema salonunda gibiyim, aglayan cocuklar, kavga cikaran cazgir kadinlar, ara ara anons yapmaya calisan pek yakisikli oldugunu dusundugum pilot ve ingilizceden hic bir sey anlamadiklari icin "French french!!!" diye bagiran pek milliyetci frenchieler. Sonuc ne oldu beklemenin: Attilar bizi ucaktan, terminale aldilar, bekleme sureci terminalde devam etti bu sefer. Saate bakmak istemiyorum : Ucbucuk atiyorum son otobuse yetisemem diye. Mumu alarma gecirildi hemen, eee acil durum, havaalani aratildi, son otobus saati ogrenildi, gonul rahatligiyla 1bucuk saat deliksiz uyudu Fanfan LaTulipe eve donebilecegini, otlarin burudugu diyarlarda sersefil kalmayacagini ogrendigi an.

Muhasebe cetveli gibi bir tablo yapmak gerekirse eger, credit kismi daha fazla geldi bu yolculugun. Yuz temizleme jelimden de oldum, herseyi plastik torbama koymustum oysaki, ama yosun ozutlu jel bilincaltimda sivi degildi, yani o da benle gelse olmaz miydi? Hayir, o cop kovasini boyladi.

Bu sefer butun onlemleri aldim. Muji, yolculuklar icin iyi alternatifler sunuyor. Cok basarili buldugum minimalist urunler ureten bu japon markasi bizim isyerine yakinmis meger. Onu da gece taksiyle otobus duragindan donerken gordum (bu cetvelin debit kismi). Dun aksam is cikisi aldiklarim:

Bu aksam yine lowcostlardan Vueling 'le ucuyorum. Cok guzel dergi de veriyorlar, sinema, spor, moda ne ararsaniz var. Herkese iyi haftasonlari bana iyi yolculuklar!

Gorevimiz Bosphorus'u gecmek

2007-08-17T16:58:00.000+02:00

Bir guzel reklam filmi SNCF'den (Fransiz Ulusal Demiryollari Sirketi)...

Yste-en-Boule
envoyé par Destination-Tauquiot

Masal dedigin bir tatli yalan

2007-08-15T21:25:00.000+02:00

Goddess Artemis tarafindan mimlenmis bulunmaktayim. Konumuz yalanlar. Zorda kaldigimda, isime gelmediginde bazen de kalp kirmamak adina duruma gore yalan soyleyebilirim, hatta cok yaratici yalanlar bulabilirim, guzel oynayip sacma bahaneleri akilci hale getirebilirim. Evet, cok yetenekliyim. Celisik bir durum aslinda, bir tarafim da cok patavatsiz, aklindan geceni soyler, hic cekinmez. Ben cikamadim isin icinden. Standart yalan soyleyebilme kapasiteli bir insanim buyuk ihtimalle.

Bir de masallar var, hep gercek olsun istedigimiz en tatli yalanlar. Kucuklugumun kitaplarindan, biraz Saint Exupéry'nin Kucuk Prens'inden esinlenilmis:

*Dikkat ediniz bakkal amcanin pirinc cuvalina, hepsi gecmiste kaldi, masallar gibi...

www.cocukca.com

Hadi bakalim sira sizde: MrTurkishDelight, Jelatin, Ayse's World

2007-08-01T14:28:00.000+02:00

Yaz geldi belki ama ne hava ne de calisma kosullari benim yazin en cifcifli zamaninda moda girmemi saglayamadi. Yagmur yagiyor bu sehirde surekli, hava bir acip bir kapatiyor, serin ruzgarlar esiyor. Hala kalin cicekli battaniyemle yatiyorum,usumesin ayaklarim diye fistik yesili coraplarimi giyiyorum.

Stajyerlerin tatil izinleri yok, ama ben iki gun koparmayi basardim. Ilkini annem icin bu pazartesi kullanacagim. Geri kalan son bir guncuk de Mumu'm icin. Ne zaman bir bucuk aydir bekledigim pek degerli pasaportum elime gecerse... Is ara ara yogun ama genel tendans herkesin sacma sapan kucuk islerle ugrasmasi ve dogumgunleri & ayrilanlar icin "pot"lar duzenlenmesi. Buyuk bir eglence bu, plastik tabaklarda renk renk sekerler yiyoruz, konusmalar yapiyoruz. Cok sevdigim iki insan ayrildilar burdan, dun artik gozyaslarimi tutamadim Sandra ayrilirken.Ilk gunden benim icin hep cok degerli oldu. Biliyorum hic profesyonel degil, gozyasi da ne demek? Kendimi dunden kalan chamallow (evet marshmallow!!) ile teselli ediyorum.

Paris bosaldi, otobuste sadece 5dk ayakta kaliyorum. Aksamlari sokagimda kendi ayak seslerimi duyabiliyorum. Sansim varsa karsimizdaki boulangerie (pastane) acik oluyor, pek parisien baguette'imi sira beklemeden aliyorum. Tek fark turist sayisindaki artis. Istanbullular da kafileye katiliyor, kac kere Eiffel'e ciktim sayisini hatirlamiyorum. Tek bildigim turist rehberliginin hic bana gore olmadigi. Fotograf cekmede japonlari aratmaz olmusuz. Benim de tahammul sinirlarim zorlanir olmus.

Saat 17:22. Renk renk bavullar ofisten ayriliyor, sahiplerinin aklinda binbir haftasonu plani ve yuzlerinde rahatlama ifadesi ile. Sensakrak cocuklar gibiyiz. Ben de 7 itibari ile garda olacagim, tatlicik annecigimi karsilayacagim.

Elle, n°3210, 09/07/07

2007-07-13T23:57:00.000+02:00

Alegria

2007-07-07T19:59:00.000+02:00

Bir 29 u daha boyle gecti. Belki o gun Mumu yetisemedi. Onemli degildi. Telefonda surekli sordu geldi mi? Hayir, ne gelmeliydi? Surpriz mumusu... Bir sey gelmedi ama... tamam, olabilir, panik yapmamak lazim. Arkadan selocanlarin sesleri. Sadece o telefon bile yeterliydi. Ertesi gun, hala endiseli ses: Gelmedi mi? Hayir, tamam, dayanamiyorum, tamam degil, ara su numarayi. Ben burdan arayamiyorum. Kontorleri kara delik gibi ceken bir numara ve beni anlamamakta israr eden karsidaki ses. Sorun ingilizceymis, adres ve isme ragmen. Haha, inanmakta zorluk cekiyorum. Havaalanidan Mumu'yu almama 10 dk kala kapi caliyor, avlunun ortasinda beni bekleyen kocaman bir kutu. Kutudan gordugunuz orkide cikti, portakalli cukulatalar, bitki caylari ve yine cukulatalarla beraber. Agzimiz acik kaldi. Buna karsilik en azindan benim hediyem de incelikli olmaliydi.

Voila! Cirque du Soleil'in Alegria adli gosterisi icin biletler. Alegria benim icin her zaman bir ilkgenclik hayaliydi. Lise yillarinin carsamba ogleden sonralariydi, Sapanca yolunda savrulup dort ayak ustune dusmeden evvel dinlenen son sarkiydi. Barcelona'da firsat bulamamistik. Avrupa turnesinin Paris ayaginda yakaladik bu sefer. Hayir, sadece kendim icin degil, biliyorum o da sevecek...

Gay parade icin akin akin insan hucum ediyor sehre, trafik felc. Cok kosturduk, yarim saat gecikmeyle yetistik.

Cirque du Soleil, herseyden evvel, kaliplasmis sirk anlayisini tamamen kendine gore yorumluyor. Nice iskenceden sonra cemberin icinden atlayan saklabana cevrilmis kopekler, ya da iki ayak ustunde yurumeye zorlanan ayiciklar yok. Modern dans akrobasi ile birlesmis, ortaya Cirque du Soleil cikmis.

Alegria = nese/canlilik. Gosteri, sadece karmasik sanatsal akrobasinin otesinde, her bir aktdan sonra beliren karakterlerle anlatilmak istenen, yasamin ikilemi ustune kurulu. Alegria dunyasi, kralin olmadigi monarsik bir sistem. Kendi yetersizliklerini/gucsuzluklerini gizleme amaciyla daha da katilasan hosnutsuz guclulerin dunyasi. Bu dunyada varligini surdurmek icin mucadele etmek, onlar kadar acimasiz olmak gerekli, ama oteki tarafta Alegria, bu tiranliktan kurtulunabilecegine dair tasinan umut isigi...

if you have no voice, scream
if you have no legs, run
if you have no hope, invent.

n. yildonumumuz mutlu olsun Mumu!

2007-06-28T22:07:00.000+02:00

Bir enteresan tasinma hikayesi

2007-06-26T22:02:00.000+02:00

Sabahin 7 bucugunda, goz kenari capaklari durur iken, karsilastigim manzara. Bir garip tasinma hikayesi (en azindan benim icin). Konvansiyonel yollardan esya tasimak yasaklanmis, ammann!! merdivenler zarar gormesin. Kare kare:

Gulun adina...

2007-06-14T22:08:00.000+02:00

Pazar gunu, islak/karanlik uzuuunca bir haftadan sonra, saka yapti tepedeki, gunesli bir gun verdi. O gun Bagatelle'de gecirdik tum gunu. Marie Antoinette ve Artois kontu (Louis XVI nin kucuk kardesi) arasindaki basit bir inatlasma sonucu 64 gun icerisinde insa edilmis Folie* d'Artois. Metresler agirlanirmis bu kucucuk satocukda. Bagatelle demek herseyden once gul bahceleri demek. Gul fani degilim, durust olmak gerekirse, ozel gun ve gecelerde gul gibi simge yogun bir cicekten cok isterim ki -illa olacaksa bir cicek- sade olsun, kirlardan kopsun gelsin, gelemiyorsa bile beynimde yabanil cagrisimlar biraksin. Yine de cok sevdim bu gulleri, renkleri, sekillerini.
*Delilik

Oyun bozanlik edecegim, elimde degil, soylemem lazim. Internette sans eseri bir belgesele denk geldim Ekvator'un gul ihracatini konu alan (her zaman soyluyorum, bazen kapilar hep bir konuya acilmak isteniyor).

Hersey gorundugu gibi toz pembe degil iste insanyavrusu! Satin aldigimiz guller her zaman olmasini hayal ettigimiz "ideal" kosullarda yetismiyor, ureticiler kendi "ideal" kosullarini yaratiyor cogu zaman yuzlerce iscinin calistigi seralarda. Ekvator, Guney Amerika'nin en kalkinmis ulkelerinden sayiliyor. Petrol ve muzdan sonra 3. ihracat maddesi gul. Iklim kosullari, deniz seviyesinden 2800 m yukseklik derken, saplar uzun, bizim guller tombul...Ne var ki Kore ve Vietnam'da kullanilan kimyasal silahlarin tarim zararlilarina karsi etkili olduklari bir kere anlasildiktan sonra, ilaclanma bu maddelerle yapilmaya baslaniyor. Iscilerin maske takma zorunlulugu, mesai saatleri disinda ilaclamanin yapilmasi gibi onlemler(!) alinmaya calisilsa da ozellikle deri hastaliklarinin onune gecilemiyor, anne karnindaki cocuklar sakat geliyorlar dunyaya...Is sadece bu kadarla da kalmiyor, saat basi sadece 1 dolar alan bu isciler, just-in-time'i yakalama adina cok zor calisma kosullarina da katlanmak zorundalar ozellikle sevgililer gunu gibi mutlaka kutlanilmasi gereken(!) gunlerde (saat basi 30 demet gibi bir performans beklentisi , beklentiye cevap verememe durumunda sonuclarina katlanma, sendikal hic bir faaliyete katilamama/orgutlenememe vb.). Biliyorum, cok kotuyum.

Ben, yine de, yine de inanmak istiyorum. Sevdicegimin verdigi guller, yemyesil cayirlarda buyumus olsun, cig damlalari ile uyanmis olsunlar uykularindan. Sirf bu yuzden olmasa da, kendi pembe gulumu, kendi minicik balkonumda yetistirmeye karar verdim. Ilk haftadan yapraklari sarardi, sagindan solundan kiriliverdi. Anladim ki derdi ilgi eksikligi, biraz daha fazla gunes+su+arkadas(diger bitkilerin oldugu balkona transfer ettim) derken silkiniverdi, yuzu gozu acildi. Mutluyum, gururluyum!

Enginar

2007-06-02T17:12:00.000+02:00

Tarim toplumundan kopup en endustriyel cagi yasamakta olan insanyavrusu olarak, haftasonu onemli bir kesifte bulundum, cahilligime verin lutfen. Fotodan da anlasildigi uzere enginarin meger cok guzel mor bir cicegi varmis!!! Kendisini artik sadece bir besin maddesi olarak degerlendirmekten gun itibari ile vazgeciyorum.

Yine de.... Kolesterol dusurucu, sindirimi kolaylastirici, karaciger ve bobrek faaliyetlerine iyi gelici antioksidan enginar'in gectigi yemek tariflerini benim gibi mutfak islerine uzak biri listelemeyecek burda. Sadece Fransa'daki ilginc tuketim sekline deginmekle yetinecegim. Yemek literaturune de uzagim, mazur gorun, deyimler guldurmesin. Burda, haslanan topak enginar, egim saglamasi acisindan altina bicak konulan tabaga butun halinde konuluyor. Egik tabagimizin alt kismina doktugumuz sauce vinaigrette (hardal&zeytinyagi&sirke&tuz&karabiber karisimi) e banilan yapraklar teker teker disleniyor. Eglenceli oldugu kadar muthis lezzetli olan bu yeme sekli maalesef cok zaman aliyor. Sonunda kabak gibi enginarin "kendi"si kaliyor. Yas ilerledikce (ama nereye??) sebze sever oldum, hazir mevsimi gelmisken, lutfen yeyiniz.

Bir de cok sevdigim deyim ve atasozleri var elbet: Fransizca "avoir un coeur d'artichaut(enginar kalbine sahip olmak)" ilk duydugumda cok guldurdu beni. XIX. yyda kullanilmaya baslanan bu laf kumesi, "sipsevdi" anlamina gelmekteymis. Enginarin merkezi kalp ise, sayisiz yapraklardan her biri ilgi duyulan kisiler imis.

Enginar topicini sonlandirmadan evvel, bir de suna goz atin.

Design Poul Henningsen
Manufacturer Louis Poulsen

1958 de dizayn edilen PH artichoke bir tasarim harikasi olarak kabul ediliyor. Poul Henningsen'in kendi sozleriyle:

"It has always been the idea that the PH-lamp should be the lamp for the home. Due to its qualities and its modern appearance it had to be accepted first in offices and public buildings, but it is constructed with the most difficult and noble task in mind: lighting in the home. The aim is to beautify the home and the who live there, to make the evening restful and relaxing."

2007-05-28T00:09:00.000+02:00

Allez les cocottes!

2007-05-17T11:53:00.000+02:00

Alisveris cok zordur genelde benim icin, oyle kolay alamam ben, bir cift tokanin bile hassas beyin tartilarinda tartilmasi gerekir. O yuzden satin alma kaygisi tasimadan, sadece bakmayi severim. Bu nedenle ki alisveris hic bir zaman bos zaman aktivitelerimden olmamistir, iyi fikir veremem, daralirim, sallanmaya baslarim oldugum yerde. Ama Paris'de alisveristen kacinmak imkansiz gibi. Her yerden davetiyeler "ventes privées (cok ozel satislar)" ler icin, super firsatlar, delik cuzdanlar... Cilginligi Evelyn baslatti, Trocadéro yakinlarinda cok katli bir yapinin icinde kendimizi 3 saat sonra geri buldugumuzda Kristina K salim ve bir suru ivir zivirim oldu. Ilk kez Yves Saint Laurent bir elbiseye dokundum, Dior cantayi tuttum, salladim, salladim, hic bir sey hissetmedim, hay allah!!!! Fiyatlar odenebilir, mekanlar steril degil, insan hakkaten kendini iyi hissediyor.

Gecen pazar (iki hafta oldu, biliyorum cok geciktim) Agnès B deposuna gittik (depo icin bile davetiye gerekli),matadorlu siyahbeyaz bir cantam ve artistik t-shirtlerim oldu. Bir tenorla tanistik kasa sirasinda. Bedava t-shirt kazandi one-man-show uyla. Deponun tamami alkisladi bu adami. Kartini dagitti cevresindeki biz en degerli hayranlarina. Gosterisine davet ediyor,kod dogal olarak: Agnès B.

O gunden hatira bu foto kaldi:

Evsizlere hep bir sempatim vardi simdiye degin, ama artik oturup dusunmem lazim. Kanal boyunca salinirken bir tanesi geldi, ozel mulk ilan etmis kendince kaldirimi, horozlandi bize. Bu bir. Ikincisi en korkuncu, is donusu, otobus duragimda, binmeden evvel, geldi tonton bir tanesi. Konusmaya basladi havadan sudan, ben de cevap veriyorum nazik nazik. Sevgilisini ic cebine saklamis (sarap sisesi). Aslinda cok zenginmis kendisi, beraber takilalimmis, daha neler! Bir opucuk verseymisim ona yanaktan, Jane Birkin'e benziyormusum. Safsalagin en onde gideniyim ya, hele de iltifattan sonra, nolcek dedim, kafasini cevirdi bir anda, atik davrandim, iskaladi gecti dudagimi. Ne yapiyorum ben diye kendime sastim, adamin esekligi bile unutuldu gitti. Hakkaten deli miyim, ne yapiyorum?

To whom it may concern,

2007-05-13T23:59:00.000+02:00

Montserrat

2007-05-09T12:07:00.000+02:00

Maalesef Mumu’nun mezuniyet resimleri yok elimde, havaya atilan keplerin videosu ve bir iki etekli cubbe disinda. Ama kazasiz belasiz atlattik, her mezuniyet gibi ne daha az sikici, ne daha fazla eglenceli. Az yemek-cok aperitif (sampanyadan elma likoru, konyaga kadar coook genis yelpaze) ve tum gunun yorgunlugu (ha bir de kimse panikten farkina varmadi evdekilerin, kuafor donusu kapida kaldim, asagi kapi kilitli, zil bastim bastim otmemis, telefonum calismadi, kulube aradim, o da calismadi, cok panikledim, kasap onu kedileri gibi bekledim ki birileri ciksin diye) ile oleyazdim.

Mini anekdot: Masa Hint & Amerikan/Nijerya & Turk masasiydi. Ailelerin ortak dili ingilizce olmasi gerekirken, turk tarafinda biraz sorun yasadik. Ama Abanis’in super fikri ile dil sorunu kisa surede cozuldu: Herkes kendi ulkesinden sarki soyliyecek. Serdar Ortac sarki/turku yarismasi kivaminda, tema ornegin arkadaslik-ask-cicekbocekpusur. Amerikalilar’in isi zor hakkaten, kendi kulturlerine ozel olsun, Madonna’dan likeavirgin mi olsun? Onlar da 100 siseden biri kirildi geriye kaldi 99, 99 siseden biri kirildi kaldi 98, 97 siseden, eee-gider-daha-bu’yu soylediler.

Geriye kalan gunler son veda turlari (is bulanlar cil yavrusu gibi dagiliyorlar, cil nasil bir kus?) ve Barça turu ile gecti. Resimler, tasit olarak araba, sure 2 saat, BCN disi Montserratdan. Mont =Dag, Serrat=testere. Kivrimlar testere dislerini andiriyor. 87’de dogal park ilan edilmis zaten.

Teyzem, turist kafilesinin basi olarak bir sey tasimaliydi elbet elinde. Secimi pembe puantiyeli semsiyeden yana oldu, iyi guzel ama neden aceba onu tam da fotografin icine sokmaya niyetlendi? Goruyorsun cekiyoruz neden kendini geri cekmiyorsun?

Asagidaki foto Kutsal Bakire La Moreneta (siyahi). Tahtadan yapilan bu heykelcik, ozel bir bolmede, zamanla vernigi kararmis ve su anki siyah rengini almis. Sag elinde tahtadan bir kure (kozmos), sol elinde bebek Isa. Rivayete gore, 880 yilinda hava kararmadan evvel bir Cumartesi ogleden sonrasi, melodili cok parlak bir isik gormus cobanlar gokyuzunde. Ayni olay, bir sonraki cumartesi de kendini tekrarlamis, bir sonraki ve bir diger sonraki cumartesi de. Manresa’nin ileri gelenlerinden bir rahip beraberindekilerle duruma aciklik getirmek uzere Montserrat’a dogru tirmanmaya baslamis. Tirmanisin sonunda, en tepelere vardiklarinda bir magarada Kutsal Bakire’nin heykeli ile karsilasmislar. Sehre indirmek istediklerinde kaldiramamislar yerinden heykeli, o kadar agirmis bizimkisi. Zorlamanin bir faydasi yokmus, bakire orda kalmak istiyormus. Bunun uzerine, madem onu indiremiyoruz koyumuze, bari burada bir manastir insa edelim demisler.

Belirtmek lazim ki sartlar cok zorladi bizi, cok soguktu hava, kulak uclarimiz dondu, gozlukler bugulandi. Karnimiz acikti, kenarda kosede satilan incir peksimetleriyle doyurduk karnimizi.

Ben en cok kenarda kosede kalmis bu uc vitrayi sevdim:

Agzimda buruk bir tat kaldi

2007-04-28T11:38:00.000+02:00

Bir garip tesadufler zinciri... Mumum allahtan patlatmis pantalonu, yoksa nerden taniyacaktim burdaki 2/2 Turk amca terziyi. Kendisiyle kavgasi hic bitmemis, insan suretinde bir soru isareti olarak girmis hayatin kosesinden, dolanmis, yapamamis, gitmek istiyor simdi. Arsinlamis psikologlarin kapisini, kimse derdine deva bulamamis, sikilmislar/bunalmislar sorularindan. 16 yasinda Kizil Komuniste daha demokratik/daha utopik bir ulke gerekmis, ama bu hayatta gerek-mis, buralara gelmis, tutunamamis dusleri tutmayinca.

-------------------------------------------------------------------------------

Bir haftadir kabuslarima girdi mezuniyette ne giyilecek panigi : Pesimden kosturan elbiseler, havada ucusan puantiyeler, acilip kapanan fermuarlar, gokten yagan dugmeler. Bitmek tukenmek bilmeyen arayis, tam 4 saat surunce artik, “ben”i tuketti.

Bu arada Champs-Elysées’de muthis bir kalabalik. Yorgunum, tukenmisim, sismisim ama duyularim acik. Tini mini teyzeler gibi homurdaniyorum yine simarik Fransizlar ne istiyorlar diye. Bana ne! Metroda balik istifi gidiyoruz, minik kizlar bindi ellerinde pankartlar, sikistirdilar beni, yanaklari turuncu sari mavi. Turuncu armali t-shirtler. Bakmiyorum, e bana ne! Bir rozet bagiriyor ama goguste: 1915 Génocide Armenien, je me souviens (hatirliyorum). They might be Armenians. Bravo sana! Tuylerim diken, ben onlardan da diken, indim metrodan...

Foto-totolar

2007-04-23T12:58:00.000+02:00

Dergiden kirptim, ben yapistirdim

2007-04-16T15:03:00.000+02:00

2007-04-10T12:30:00.000+02:00

Paskalya daha iyi kutlansin, tatilin tadi daha iyi ciksin diye ne kadar da gunesliydi bu haftasonu. Anladim ki kis bitmis. Ben de cok neseliydim bu 3 gun boyunca. Mumum geldi pazar sabahi. Bir kere karsilamistim onu havaalaninda, tee Istanbul'da... Bu sefer de Paris'de olsun dedim ama yanlis otobus/uzun tren/SuBu/Bahaneler-hic-bitmez yetisemedim. Ortada bir yerlerde kucaklastik. Gelir gelmez despotlugumu gosterdim azkalorili/azneseli menulerimle. Aksam sadece kuskonmaz yedik, bir parcacik etle... Gikini cikarmadi, ne desin, iki hafta sonra mezuniyeti var, en azindan biraz caba, fotograflarda daha piril gozukmek icin...

Minikom gelirken diziarsivlerini/filmlerini de getirmis yaninda. Beyaz cukulatadan benekli paskalya yumurtalarimiz ve ibibikli tavugumuz esliginde AvrupaYakasi, 24, bilimum korku filmleri seyrettik. Yarin sabah gidiyor tekrardan, iki hafta sonra yine gorusmek uzere. Simdiden cok cok ozledim onu :(( Yapilacaklar arasinda 27 si icin isten izin almak (5 gun tatil yapacagim!!!), camasir dagim patlamadan icini bosaltmak, iki hafta sonunda artik bir de temizlik yapmak yeni odamda var! Usb stickim geldigine gore artik resimleri de koyabilirim bu hafta, oley!

métro-boulot-dodo

2007-04-04T13:54:00.000+02:00

Hayatim su an sadece bu 3 unden ibaret. Yataga oturup kitap okumaya calistigim her vakit, kendimi gecenin 3 unde giysilerimle kivrilmis buluyorum. Evet, sonunda evimi buldum, ama oyle bir yerde yasiyorum ki tamamen izoleyim dis dunyadan: Ne internet, ne cep telefonu (cekmemesinin otesinde pur salakligim sonucu gecen hafta sonu Simmi ve Mumu'm icin Barcelona'ya gitmek uzere havalanmis ucakta unuttum, ama sorun sadece cep telefonunun olmayan varligi degil, oldugu zamanlar bile kesinlikle cekmemesiydi)... USB stickimi de unuttugum icin Mumu'da resimleri koyamiyorum buraya. Sadece kucucuk bir ayrinti. Onu da sans eseri sokak adini gugillayinca buldum:

Benim kapim, ustunde kertenkeleler ve misir puskulleri ile.

Mimari tarzi, art nouveau... Bilmiyorum Turkcesi ne...

Ilgilenenler icin fransizca wikipedia'dan Rue de Grenelle diye arattirinca cikiyor.

2007-03-25T21:01:00.000+02:00

Uyduruyor muyum? Yoksa baskalarinin da ara ara basina gelir mi? Bazen sanki bir tema belirlenmis olur bir donem icin -donem bazen sadece bir gun de olur- nereye baksam onun izlerine rastlarim. Cok net hatirliyorum, Toulouse'da, gundelik okul hayatimin yaklasik beste birini olusturan 15 numarali otobus -hayir amerikan filmlerinin guzide sari school bus lari degil , ama yakin, herkesin birbirini tanidigi, delilerin ve gevezelerin mimlendigi, Fasli siyah deri ceketli Travolta kilikli amcamla rastlastigimizda bonjour cakip biri dalarsa eger digeri onu kurtarsin diye binmeden evvel birbirimize kacamak bakislar firlattigimiz, pek degerli anilarimin gectigi, Fransa halkina dair ilk tespitlerimi saglayan otobus- ile seyrederken, bir siyam kedisi balkondan bana goz kirpmisti. Sonrasinda, gun icinde ara ara, kah orda, kah burda, kediler gordum. Istanbul icin pek muhim degil belki, ama sokak hayvanlarindan sadece guvercin ve bilumum kuslarin oldugu avrupa ulkelerinde bu hakikaten inanilmaz. O gun anladim ki kedilerin gunuymus o gun.

Bu aralar da "geri donusum" temasi isleniyor. Ilk deneyimim, Barcelona'da ozellikle bayanlari hedef alan, bence pazarlama basarisi, recycle bag lerle oldu. Materyelin cinsine gore degisen, mavi, yesil,sari (gayet estetik, dayanikli) cantalar bir anda kadinlarin arasinda buyuk sukse yapti. Trendi takip etmek adina bir ellerinde cantalar, bir ellerinde sevdiceklerinin bakimli elleri, geri donusum noktalarinda bulusur oldu bayanlar. Cantalari goren belediyelerin kendi kapi onlerine birakmadigi hemcinsleri, kiskancliktan catladilar; cozum aradilar umutsuzca.

Cantalar doldurulmaya baslanirken, evdekiler cevreci "doing good, doing well" konferanslarina katildilar. Biri sustainable development adina BP (!!!) ye is basvurusunda bulundu, okuldan arkadasim Total (!!!) e stajyer olarak girdi. Bunlar yetmezmis gibi bugun de Jardin des Plantes'da bunu gordum:

Bu ejderha, geri donusebilir materyellerden yapilmis. Ejderha nefesi torbalardan, govde karton, teneke ve aluminyumdan...

Mini NOT'lar:

Ev bulundu, 16m² lik odama yarin aksam ilk is gunum sonunda tasinacagim. Fotolar yakinda:)
Butun gun oglen yedigimiz dondurmanin cukulatasi burnumda dolastim. Kimsecikler farketmedi. Ben de bakislari guzelligime verdim.
Metroda gercek "Little Miss Sunshine" ile karsilastik. Afrika'nin kucagindan gelen Sunshine minik elleriyle ekmek iclerini yedi.
Ogrendim ki yesil basli ordek erkekmis, hep disisiyle gezermis.

J-3

2007-03-17T17:40:00.000+01:00

Gunler geceleri kovaladi siginmak icin. Ama artik geceler de tukendi. Geriye kaldi 3!!!

Cekicem gidicem buralardan diyenlerden olmadim hic, nerede olursam olayim hep o kadar cok vakit gerekti ki "burali" hissetmek icin. Simdi yine bavulu doldurma zamani...

Sali gunu Paris'e gidiyorum. Cok uzun suren aramalarin sonunda stajimi 6 ay boyunca bir medya ajansinda yapacagim. Tek, belki de en buyuk derdim, hala daha, gitmeme 2 gun kala bir fare deligi bulamamak. Tek basina insanin, ozellikle de 6 ay gibi cok da olmayan bir sure icin, ev kiralamasi basli basina bir zahmet. Cautionlar odenecek, referans sudur budur kagit isleri alip basini gidecek. Bu durumda en mantiklisi hali hazirda evi olan birinin evine coreklenmek. Bunun icin cok guzel internet siteleri kurulmus. Ben de kendimi bu sitelerde buluyorum son gunlerde ve gecelerde. Haftaya ev ziyaretleri ve sahipleriyle uyum calismalarina girilecek. Bakalim hayat bu sefer ne gosterecek?

Onun disinda yazamadigim sure boyunca Isidoros, Mumu, ben Goran Bregovic konserine gittik Girona'ya. Kirik dokuk ama calismakta inat eden arabamizla 2 saate yakin surdu yol. Acikhava konserlerine alistigimiz icin Bregovic'in, kongre salonunda konser, ilk an fikir olarak cok urkutucu geldi. Klasik muzik profilinden uzak bir dinleyici kitlesi, mekanin havasindan suyundan olsa gerek, en civiltili sarkilarda bile hareketsiz kalmayi tercih etti, bis e dek... Kalasnikof baslayinca tutamadi kendini ondeki civil Ispanyol, arkadasini da cekistirerek basladilar karsilikli oynamaya. Artik ipler kopmustu: Herkes ayakta hopluyor, beraber soyleniyordu sarkilar...

Tam zamanini hatirlamadigim ama yine de bir pazar, IESE tayfasi ile aile saadeti havasinda Barcelona'nin disina ciktik Calçot yemege. Efendim bu calçotlar, hayatlarinin baharini artik yasayamayan korpe taze soganlar. Kozlenmis calçotlar, bir cesit salsa sosu olan salvitxada ve butifarra'lar(domuz sosisleri) ile yeniyor, mevsim sonbahar bitimi-ilkbahar baslangicinda oldugunda.

Voilà!!! Simdi yavas yavas neler goturulecek, neler yikanacak, ayiklama zamani. Iki hafta sonra buraya geri donecegim icin haftasonu kacamagi ve tabi Simmi icin, kucukcene bir bavul idare edecek beni, oyle umuyorum. Simdiden ne-olacak-halimiz-? psikozundayken evdekiler, kole Isaura "actif" olma yolunda...

2007-03-07T22:37:00.000+01:00

sadece 3dk nizi ayirin...

Qual avião que vai para Lisboa?

2007-03-03T13:31:00.000+01:00

Hediye paketinden Lizbon cikti bu sene. Mumu'nun okuldan portekizli bir arkadasinin eline tutusturdugu fazlasiyla organize notlardan sonra dustuk yola. Ne ara neyi yaptik? Kisacik zamana nasil sigdirdik? Her zamanki gibi supermarioculuk oynadik ama bu sefer oyunculardan biri atesli yatiyordu ama yine de pes etmedi. Kahramanim benim !!!!

Pasteis yedik bir kere. Pasteis, ici pudingli milfoy hamurundan yapilma yuvarlak bi corekcik, ustune tarcin/pudra sekeri serpiliyor, mideye indiriliyor ikiser paketler halinde. Belém, pasteisin en lezzetli oldugu yer, merkeze 15 dk uzaklikta. Kasa kuyrugu, yani sadece-al-ve-cik sokaga tasmis, kivrila kivrila bir yerlere gidiyordu, benim goz mesafemden uzaklara, tee daha da uzaklara. Icerisi ise cehennem, aman allahim, masalarda oturanlar ve baslarinda dikilen zebaniler. Baska care yok, biz de gozumuze bir anne kizi kestirdik, 30-45 dklik bekleme surecinin sonunda oturdugumuzda teee derinlerden bir ohhh geldi, bir daha da kalkmadik!

Sonrasinda 28 numarali tramvayla sehir turu yapildi, Bairro Alto (yüksek mahalle), Castelo de São Jorge, Oceanario de Lisboa, Padrão dos Descobrimentos (Kesifler Aniti), Torre de Belém'e gidildi, cok resim cekildi, plastik shot bardaklarda ginjinha (cherry brandy) icildi, ayaklara kara sular indi ama bana misin denilmedi. Bu arada ne kadar da benziyormus Lizbon Istanbul'a. An an fotograf kareleri gibi goruntuler nerde oldugumuzu sasirtti bize: Daracik sokaklarda asili rengarenk camasirlar, 7tepe, tatlicilar (burda bolulu hasan usta nicola olmus)...

En en ilginci sehirlerin insanlari degil midir? Portekizliler kelimenin tam anlamiyla enteresan. Ilk girdigimiz pasteisciden son ciktigimiz postaneye kadar her yerde insanlar dergi okuyor. Arkadaslariyla bulusmuslar, 4-5 genc/yasli oturmuslar Bairro Alto'daki bir acik hava kahvesinde: bizim bogazi andiran bogaz ve gun batimi, ilkbahar havasi... Tek duyulan masa altlarinda, sandalye kenarlarinda oynayan kopeklerin sesleri. Insanlar dergi okuyor! Huzunlu bir hava var gercekten Lizbon'da. Dergi okumanin disinda sabirli birer dinleyici ve anlaticilar. Kapi kapi dolastigimiz eczane turunda kime rastlasak dikkatle dinledi bizi, zamanini ayirdi, elinden geldigince yardimci olmaya calisti.

Dogumgunu gecesi serefine fado dinledik tamburda. Fado, latincede kader anlamina geliyormus, uzakta kalan gemici sevgililer icin kâh neseli ama en genelinde huzunlu soyleniyormus... Fikir olarak guzeldi hersey: Yemek yeniliyor, 5-10 dk icin isiklar sonduruluyor, fado basliyor siyah giyimli orta yas bayan ve baylar tarafindan. Gosteri bittikten sonra hadi bakalim tekrar yemek. Belki baska bir yer fado club une gitsek daha guzel bir deneyim olabilirdi. En azindan bacalhau (tuzlanmis balik) yenilebilir olabilirdi, daha az tuzlu ve mumkunse tat'li, ambians daha neseli, daha az turistik, bu liste uzar da gider... Ama sarap-sikinti-keske'lerin etkisiyle cok sacmaladik, cok eglendik o gece.

Birkac foto-toto:

2007-01-31T20:14:00.000+01:00

Yeni bir donem basladi benim icin: okulla ilgili neredeyse tum sorumluluklarimi (hala daha staj arayisi icerisindeyim) yerine getirdikten sonra sonunda Barcelona'dayim. Evim-guzel evim tam tamina surda:

Foto Sagrada Familia'dan cekildi. Merak edenler icin, Pasaje de Font, Sagrada'nin tam karsisi. Ne zaman yolum buralara dusse sadece onundeki canli heykellere bakip, iceri girme fikrini nedense bir kenara itmistim. Belki de Mumu'nun canli heykellerden birinin kendisini taniyip kil oldugu paranoyasi yuzunden hic adimimizi atamadik iceri... Her neyse, bir aksam ustu, altin sarisi Firavun'un yorgun dusup kaldirima coktugu ve sigarasini yaktigi an, biz de iceri ativerdik kendimizi. Ben dunyanin en mutlu insani oluverdim,
icimde oldugunu farketmedigim bir istek varmis, cikmaliymisim yukarilara...

70m'ye kadar cikan asansor ve sonrasinda yuruyerek (aman klostrofobiye-dar alandaki kisa paslasmalara dikkat) ulasilan ara katciklarda manzara muhtesem. Bu arada ogrendim ki dogu cephesi Sagrada'nin, dogumu-mutlulugu sembolize ettiginden acik renkler kullanilmis, bati cephesi ise olum ve tutku ile kararmis. Tam da su gunlerde Simmi'nin yolladigi Iblisnâme de Fikri Bey ayni seyleri soyluyordu. Gecen sene de yolladigi kitaplar hayatimi kurtarmisti, ozellikle Elif Safak'inkiler... Bakalim bu sefer kim kurtaracak???

time is ticking out

2006-12-17T15:44:00.000+01:00

Dun gibi aklimda, taksiden inisim, hobbit evinin kapisinda Nicole'un belirmesi ve sadece bu kadarcik mi bagajin demesi (2 parca-cik). 1,5 sene gecti aradan. Basindan sonuna kadar: Ilk okul gunum, Nicole otobusle bana eslik ediyor sanki 25 yasinda kazik ben degilim, ayni sekilde son sinavimda (Grand écrit) sabahin 7 sinde Daniel beni okula birakiyor. Onlar benim bir parcam oluverdiler, ben aile agaclarinda tam ortada beliren, nereye konulacagine karar verilemeyen ama ille de bi yerde olmasi gereken oldum.

Ne zaman basim sikissa (kopan dugmeler, kisaltilmasi gereken pantalonlar, kacirilan trenler, daha da onemlisi varlik nedenleri, vahsi hayat dongusu...) hep yanimdaydilar. Tipki bir anne-baba gibi. Gozumde hep sinema kareleri: Nicole sirtinda cantam, elinde bavulum beni garin karsindaki otobus duraginda bekliyor, beraber kosuyoruz 16:09 trenine; yetisemiyoruz. Guluyoruz naapalim artik, saglik olsun diye! Bir telefon geliyor, moralim bozuluyor, Nicole'e sariliyorum. O kadar zor ki yazmak. Interview icin Paris'e gidecegim, beraber internetten bilet alip, sehir planina bakiyoruz, bir kelime takiliyor aklimiza, yemegin ortasinda ansiklopediler aciliyor; ermeni meselesi konu oluyor, sesimizi yukseltiyoruz, ben agliyorum. Ama geriye sadece guzel hatiralar kaliyor: Petit-Luc, mésanges, centre météo Ramond (moi le responsable), ligne 15-22, Gauthier-Baptiste-Claire (on joue à papa et à maman)...

Zor yakalamak zamani. Her gecen gun bunu goruyorum.

2006-11-11T20:52:00.000+01:00

Hersey bir yumurta ile basladi. Agva'da sitki ve selocan ile edilen en dogal kahvaltinin ortasinda benim yeni bir yonumu kesfetmis oldular: Konu sahanda yumurta, ve ben doctor jeykll'in mr hyde'a donusumunu gerceklestirdim sitki en ozenle saklanan son lokmayi midesine indirdiginde... Alt tarafi yumurta degildi benim icin, benim zaafim varmis meger onca yildir kendimden bile gizledigim... Ortalik bulandi, pis olduk, cok yedik ve ordan diller surctu, selena dedi ki: LIMONYALIKONDIL...